نظرسنجی
نظر شما در مورد این وبسایت چیست؟
عالی
59%
 
خوب
23%
 
معمولی
5%
 
ضعیف
10%
 
  • تلگرام
  • تلگرام
امروز
۱۳۹۵ شنبه ۲۰ آذر
اِسَّبِت ١٠ ربيع الاول ١٤٣٨
Saturday, December 10, 2016
کد : 621-53395      تاریخ ایجاد : ۱۳۹۳ پنج شنبه ۸ خرداد   آخرین بروزرسانی : ۱۳۹۳ پنج شنبه ۸ خرداد    تعداد بازدید : 259

نکاتی که باید برای راه اندازی نی نی کوچولو بدانید

هرچه کودک تان بزرگ تر می شود علاقه اش به استقلال در حرکت هم بیشتر می شود. با ما باشید تا ببینید فرزندتان چطور از خزیدن به یک دونده ماهر تبدیل می شود. کودک شما با بزرگ شدن تحرکش هم بیشت...

هرچه کودک تان بزرگ تر می شود علاقه اش به استقلال در حرکت هم بیشتر می شود. با ما باشید تا ببینید فرزندتان چطور از خزیدن به یک دونده ماهر تبدیل می شود. کودک شما با بزرگ شدن تحرکش هم بیشتر می شود. او ابتدا با رفلاکس های نوزادی آغاز می کند تا حرکاتش به صورت اختیاری و ارادی در بیایند. اگر دوست دارید بدانید آن نوزاد ناتوان و کم تحرک چطور ناگهان می غلتد، می ایستد و راه می افتد تا بدود این مطلب را تا آخر بخوانید.

 

 

● سینه خیز رفتن و خزیدن

 

یکی از مهم ترین قدم ها در راه استقلال حرکتی کودک همین سینه خیز رفتن است. اولین حرکات نوزاد از روی غریزه و رفلاکس های حرکتی است. وقتی نوزاد را روی شکم می گذارید و گردنش را بالا می گیرد رفلاکس تونیک گردن باعث می شود او به صورت غریزی و برای پاسخ به این حالت دست هایش را صاف کرده و زانو هایش را نیز خم کند و کم کم به صورت ۴ دست و پا قرار بگیرد و با تکرار در این کار به مهارت برسد و آن را به صورت ارادی انجام دهد. او به تدریج می فهمد ۴ دست و پا رفتن چه حسی دارد و از این به بعد برای تقویت ماهیچه ها و عضلاتش تلاش می کند تا بتواند این وضعیت را در حالت پایداری حفظ کند، سپس گیرنده های عضلانی با تمرین های مداوم به صورت آماده باش در می آیند و در حرکت دادن دست ها و پا هایش به او کمک می کنند.

 

اما هنوز کوچولوی شما تعادل کافی برای جلو رفتن و ایجاد هماهنگی بین دست ها و پا ها را ندارد. ممکن است مدتی به همین حالت خودش را به جلو و عقب تاب بدهد تا تعادل لازم را به دست بیاورد. حالا دیگر وقت آن رسیده که کانال های تعادلی که در گوش داخلی قرار دارند وارد عمل شوند.

 

تا زمانی که این هماهنگی ایجاد نشود، کودک شما قادر نخواهد بود به درستی حرکت کند و احتمالا شما بار ها و بار ها شاهد زمین خوردن و تلاش های ناموفق او خواهید بود. این ها همه مراحلی از رشد کودک هستند و شما می توانید کودک را به تلاش بیشتر تشویق کنید. نگران نباشید بالاخره موفق خواهد شد ۴ دست و پا از سمتی به سمت دیگر حرکت کند و آنقدر در این کار مهارت پیدا خواهد کرد که دیگر حتی شما به گرد پایش نرسید. وقتی کودک ۴ دست و پا این طرف و آن طرف می رود، چیزهای زیادی یاد می گیرد.

 

 

شاید از این که ببینید کودک تان لحظه ای آرام نمی گیرد و مدام در حال گشت وگذار زیر میز و صندلی و در ۴ گوشه خانه است، خسته شوید اما این برای کودک تنها جابه جایی های ساده نیست. او با متر کردن خانه در حال کشف محیط اطراف است، محیطی که تا دیروز رسیدن به گوشه و کنارش برایش یک آرزو بود، حالا که می تواند حرکت کند حتی لحظه ای از وقتش را برای استراحت هدر نخواهد داد. او با ۴ دست و پا رفتن یاد می گیرد چه چیزهایی بالای سرش یا زیر شکمش قرار دارند، چه مسیرهایی پهن تر و کدام ها باریک ترند، چه جاهایی ممکن است گیر کند و از چه جاهایی به راحتی عبور می کند و یاد می گیرد اشیا چگونه در اطرافش قرار گرفته اند.

 

وقتی او در حالت ۴ دست و پا ناگهان سرش را زمین می گذارد و به اطراف نگاه می کند، در حال بررسی محیط از زاویه ای دیگر است، با دقت نگاه می کند که یک لیوان چطور روی زمین قرار گرفته یا یک گلدان چطور در کنار میز تلویزیون ایستاده. همچنین سینه خیز رفتن به کودک شما کمک می کند تا بتواند گردن، دست ها و پا هایش را با هم تکان دهد و این اولین گام در آماده سازی مغز برای یادگیری حرکات پیچیده تر است. پس این تلاش ها و خطاهای نوزاد را جدی بگیرید و با تشویق او را به ایجاد این هماهنگی ها مشتاق تر کنید.

 

● از گردن گرفتن تا سینه خیز رفتن

از ۷ ماهگی به بعد نوزادان تلاش شان را برای سینه خیز رفتن آغاز می کنند. اما برای این کار باید ابتدا مرحله گردن گرفتن را پشت سر گذاشته باشند. تلاش کودک برای بالاگرفتن گردنش در حالت دمر به او کمک می کند تا ماهیچه های گردن و پشتش را محکم و قوی کند.

 

شما می توانید با دمر گذاشتن او و حرکت دادن اسباب بازی های صدادار یا حتی ظرف نخود و لوبیا بالای سرش او را برای این کار تحریک کرده و این مهارت را در او تقویت کنید. این تمرینات ساده باعث می شود سریع تر این مرحله را بگذراند و تلاش هایش را برای نشستن به صورت مستقل شروع کند.

 

هر چه زود تر به این مهارت ها برسد زود تر به مرحله بعدی یعنی خزیدن و سینه خیز رفتن می رسد. تا ۹ ماهگی نوزاد شما دیگر در این مهارت استاد شده، تعادل لازم برای نشستن را به دست آورده و همین تعادل به او کمک می کند تا در حالت نشسته یک دستش را بالا بیاورد و بدون این که از پشت واژگون شود آن را تکان دهد.

 

حالا نوزاد آماده سینه خیز رفتن است. همه نوزادان به یک روش سینه خیز نمی روند. بعضی ها با خزیدن به صورت نشسته با باسن شان حرکت می کنند و بعضی ها به جای جلو رفتن، عقب عقب حرکت می کنند. برخی هم ممکن است با غلت زدن های پی درپی مسیری را طی کنند.

 

 

مدتی طول می کشد تا نوزادان در ۴ دست و پا رفتن مهارت پیدا کنند. ۴ دست و پا رفتن ضربدری مرحله آخر است که در آن دست ها و پاهای مخالف را با هم تکان می دهد و سرعتش بیشتر می شود. در این حالت مغز نوزاد باید پیام را از هر دو طرف بدن دریافت کرده و هماهنگی مناسب بین اندم ها را ایجاد کند.

 

هر چه کودک تان تلاش و پشتکارش بیشتر باشد عضلات دست ها و پا هایش قوی تر شده و بهتر تعادلش را حفظ می کند. بیشتر نوزادان تا یک سالگی مهارت کافی برای ۴ دست و پا رفتن را کسب می کنند و آن وقت دیگر شما باید مدام دنبال شان بدوید. می توانید با فراهم کردن شرایط مناسب کودک تان را تشویق کنید؛ اما به یاد داشته باشید هیچ وقت او را وادار به انجام کاری نکنید، زمانی که وقتش برسد او خودش علاقه کافی برای این کار نشان خواهد داد.تمریناتی که به کودک شما کمک می کند تا بهتر این دوران را پشت سر بگذارد:

 

کودک تان را دمر بگذارید و به آرامی شکمش را بالا بیاورید تا به صورت مصنوعی روی ۴ دست و پا قرار بگیرد. سپس به آرامی او را رها کنید و ببینید آیا دست ها و پا هایش قدرت تحمل وزنش را دارند یا نه. اگر کودک در این حالت توانست تعادلش را حفظ کند او را به حرکت دادن دست ها و پا هایش تشویق کنید.

 

 

یک اسباب بازی زیبا و رنگارنگ را در چند قدمی او قرار دهید و از او بخواهید خودش را به آن برساند، این کار باعث می شود تا برای رسیدن به اسباب بازی دستش را دراز کند. اسباب بازی را خیلی دور قرار ندهید تا دست کودک به آن برسد. با این کار او اعتماد لازم برای حرکت دادن دست و پایش را به دست می آورد. هر بار که موفق شد، او را تشویق کرده و اسباب بازی را کمی عقب تر بگذارید تا بار دیگر تلاش کند. می توانید این کار را در مرحله بعدی با یک سبد یا جعبه بزرگ انجام دهید. سبد را پر از اشیا مختلف و رنگارنگ کنید و در فاصله چند قدمی او قرار دهید و سپس او را تشویق کنید برای جست وجو در سبد به سمتش حرکت کند.

 

 

● ایستادن

حالا دیگر مطمئنا کودک شما یک خزنده ماهر شده و به راحتی به هر جا که بخواهد سرک می کشد. شاید در این سرک کشیدن ها اولین تلاش های او برای ایستادن را ببینید. او حالا با اطمینان خاطر حرکت می کند و خودش را به میز و صندلی می رساند تا با گرفتن آنها بایستد. او می خواهد مانند پدر و مادرش و دیگران روی پا هایش بایستد و برای این کار ابتدا از عضلات دستش که قوی ترند استفاده می کند. به هر چیزی که نزدیکش باشد از میز گرفته تا لبه صندلی و حتی پاهای شما چنگ می زند و با قدرت دستانش خودش را بالا می کشد تا به حالت ایستاده درآید، اما تعجب نکنید اگر بعد از کمی ایستادن صدای گریه اش بلند شد!

 

او هنوز نمی داند چطور از حالت ایستاده به حالت نشسته در بیاید و برای همین با گریه از شما کمک می خواهد. در این مواقع به آرامی خم شوید و به او نشان دهید که چطور زانو هایش را خم کند تا دوباره بنشیند. حواس تان به وسایل خانه هم باشد. همه چیز را برای او امن کنید تا با اطمینان خاطر این مهارت جدید را تجربه کند. وسایل لق یا خطرناک را از روی میز ها و اطراف کودک دور کنید. برای تقویت این مهارت شما می توانید دستان او را بگیرید و به آرامی از زمین بلندش کنید تا بایستد.

 

 

● راه رفتن

 

راه رفتن و قدم برداشتن یکی از آن مهارت هایی است که رفلاکس های آن از نوزادی در کودک شما وجود دارد، اما به صورت غیر ارادی است و کودک کنترلی بر آن ندارد. در ۲ ماه اول اگر کودک را به حالت ایستاده نگه دارید و پا هایش با سطحی در تماس باشند می بینید که او آرام آرام قدم بر می دارد. این رفلاکس قدم زدن در تمام کودکان وجود دارد. در ۳ ماهگی نوزاد شما با لگد پراندن و فشار دادن پا هایش به سطوح مختلف، ماهیچه ها و عضلات پا هایش را قوی می کند و وقتی ایستادن را یاد گرفت این عضلات قدرت بیشتری برای تحمل وزن نوزاد به دست می آورند.

 

 

در ۱۰ ماهگی دیگر آنقدر پا هایش قوی شده اند که بتواند با گرفتن دستش به جایی به تنهایی بایستد و اینجاست که اولین تلاش ها برای قدم برداشتن واقعی آغاز می شود. او حالا ۴ دست و پا به سمت تکیه گاه مطمئنی می رود و بعد دستش را به آن می گیرد، می ایستد و سعی می کند پا هایش را تکان دهد و راه برود. لحظه های شیرین رشد نوزادتان آغاز می شود. او با گرفتن دستش به در و دیوار می تواند حالا قدم های محکمی بردارد و تا جایی که دستش با تکیه گاهی تماس دارد، جلو برود. بین ۱۰ تا ۱۲ ماهگی شما می توانید تکیه گاه مطمئن او باشید.

 

اگر دست هایش را بگیرید او به آرامی قدم خواهد زد و با شما به جلو خواهد آمد. این کار را آنقدر تکرار کنید تا قدم های لرزان نوزادتان محکم و استوار شود و او نسبت به قدم هایش اعتماد پیدا کند تا در مرحله بعدی که دست هایش را رها می کند، سرخورده نشود.

 

 

بیشتر کودکان بین ۱۲ تا ۱۷ ماهگی به راه می افتند، اما دیر و زود شدن این زمان جای نگرانی ندارد. ریسک پذیری و شجاعت خطر کردن کودکان در این امر نقش مهمی دارد. برخی کودکان محتاط ترند و به طبع دیر تر راه می افتند. وقتی کودک اطمینان خاطر پیدا کرد، کم کم دستش را رها می کند و تلاش هایش برای راه رفتن به صورت مستقل آغاز می شود. ممکن است ابتدا تنها یک یا دو قدم بردارد و سپس بنشیند و ۴ دست و پا جلو بیاید.

 

او با این تمرینات سعی دارد به مهارت کافی برسد، این نشستن و ایستادن ها عضلات پای او را قوی تر می کنند. اولین قدم های او ممکن است خنده دار باشد، معمولا کودکان با پاهایی باز و دست هایی که به اطراف باز کرده اند قدم های بزرگی برمی دارند. آنها با این کار تعادل شان را حفظ می کنند. سرعت این قدم ها هنوز در اختیار آنها نیست و گاهی ممکن است آنقدر تند راه بروند که نتوانند بایستند و گاهی هم آنقدر آرام که باعث شود مدام به زمین بخورند. در این زمان چشم از فرزندتان برندارید تا هم ایمنی او را تضمین کنید و هم ثانیه ای این لحظات شیرین و تلاش های کودک تان را از دست ندهید.

 

تمرین هایی برای این که کودک تان سریع تر مهارت راه رفتن را یاد بگیرد:

 

▪ کفش های کودکتان را در بیاورید و اجازه بدهید روی سطوح مختلف پا برهنه راه برود. این کار به او کمک می کند تا اختلاف سطح ها را بشناسد و تعادل لازم برای راه رفتن روی سطوح نرم یا سفت و خشک را به طور غریزی کسب کند.

 

▪ کودک را کنار دیوار قرار دهید و در فاصله نیم متری اش بایستید و بعد از او بخواهید به سمت شما بیاید، ممکن است در اولین تلاش ها خودش را در بغل شما پرت کند. مهم نیست، این کار را آنقدر تکرار کنید تا به جای پرت کردن کم کم قدم بردارد. در روزهای بعدی فاصله تان را کمی بیشتر کنید.

 

 

▪ وقتی می خواهید راه رفتن را با او تمرین کنید دست هایش را از بالا نگیرید بلکه از جلو بگیرید تا حس جلو آمدن و حرکت کردن در او تداعی شود.

 

▪ بهترین وسیله برای تمرین راه رفتن واکر یا اسباب بازی هایی است که چرخ دارند. یکی از آنها را به دست کودک دهید تا با آن راه برود. مواظب باشید از آن عقب نماند، اگر فقط اسباب بازی یا واکر را هل داد و خودش جا ماند به او نشان دهید که باید با هل دادن اسباب بازی خودش هم به جلو برود.

نظر شما :
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید
captcha