هر گاه دوستي عطسه كند مي گوئيم "عافيت باشد". آلمانيها مي گويند "سلامت باشيد". ايتاليائيها مي گويند "شادي". در كشورهاي خاور دور و نزديك ، مردم دو دستشان را به هم مي زنند و سرشان را رو به عطسه كننده، تعظيم كنان، پايين مي اورند.
يك توضيح كه در اين خصوص داده شده است با خرافات ارتباط پيدا مي كند. مي گويند اين رسمها وقتي پيدا شد كه انسان اوليه گمان ميكرد كه روح يا جان هر كس به شكل هوا يادر تنفس او است و در درون كاسه سرجا دارد.
به همين علت ، عطسه ممكن است اين روح را براي مدتي كوتاه يا براي هميشه از كاسه سر بيرون كند، مگر آنكه خداوند مانع شود. عبارت "عافيت باشد" ، در اصل ، توعي توسل به خداوند بوده است كه جلوي بيرون رانده شدن روح را بگيرد . عده اي از مردم در برابر عطسه كننده سرفرود مي آورند و با اين كار مي خواستند بگويند كه "اميدوارم روحت از بدنت نگريزد."
ولي برخي از كارشناسان براين باورند كه گفتن عبارت "عافيت باشد" نشانه خرافات نيست. آنها مي گويند اين رسم از زماني آغاز شد كه بيماري طاعون سراسر آتن را فرا گرفته بود. عطسه ، معمولا" نخستين نشانه ابتلاي شخص به طاعون بود.
روميها اين رسم را باخودشان به بريتانيا بردند. وقتي مردم بريتانيا به طاعون مبتلا شدند ، عبارت "عافيت باشد" را درست با همان منظوري كه آتني ها به كار برده بودند به زبان مي آورند يعني از خداوند مي خواستند شخصي را كه امكان مردن داشت از مرگ نجات دهد.
البته در كنار عطسه ، خرافات بسياري پديد آمده است از جمله عده اي مي گويند ممكن است حوادثي براي عطسه كننده رخ دهد، پس او بايد كمي درنگ كند. بروز عطسه نيز در بروز يا عدم بروز حادثه مهم تلقي مي شود.