نظرسنجی
نظر شما در مورد این وبسایت چیست؟
عالی
60%
 
خوب
23%
 
معمولی
5%
 
ضعیف
10%
 
  • تلگرام
  • تلگرام
امروز
۱۳۹۶ جمعه ۳ آذر
اِجُّمعَة ٥ ربيع الاول ١٤٣٩
Friday, November 24, 2017
کد : 601-48902      تاریخ ایجاد : ۱۳۹۳ چهارشنبه ۲۴ ارديبهشت   آخرین بروزرسانی : ۱۳۹۳ چهارشنبه ۲۴ ارديبهشت    تعداد بازدید : 428

انواع اپیلاسیون و مضرات آن برای پوست

اخیرا روشهای موزدایی بدن ذهن و تمرکز بسیاری از خانمها را به خود مشغول ساخته است.

 اخیرا روشهای موزدایی بدن ذهن و تمرکز بسیاری از خانمها را به خود مشغول ساخته است. استفاده از روشهای سنتی دیگر چندان مورد پسند جوانان امروزی نیست و به دنبال یافتن راه حل مناسب تر و بهداشتی تر با دوام بیشتر هستند. یکی از روشهای متداول امروزی برای موزدایی بدن اپیلاسیون ( استفاده از موم یا وکس) است. در این مبحث شما را با این مقوله و مضرات آن آشنا میکنیم.

آیا اپیلاسیون برای پوست خطر دارد؟
 موم انداختن یا اپیلاسیون روشی برای رفع موقتی موهاست که سبب کندن موها از ریشه می‌شود. موهای جدید بعد از گذشت ۲ تا ۸ هفته شروع به رویش مجدد می‌کنند. گفته می شود اگر از موم انداختن برای چند سال متمادی استفاده شود، موهای ضخیم به تدریج نازک‌تر شده و تعدادشان کمتر می‌شود.دکتر مریم یوسفی، متخصص پوست و مو، درباره همین روش و خطرات و مزایای پوستی آن به سوالات متداول در این زمینه پاسخ داده است.

بهترین روش برای موم انداختن چیست؟
موم انداختن به این صورت انجام می‌شود که : یک لایه نازک از موم گرم روی پوست مالیده می شود و سپس یک پارچه، کاغذ یا زرورق روی آن قرار می‌گیرد و بعد از فشار دادن، در جهت خلاف رویش موها از سطح پوست برداشته می‌شود. به این روش «استریپ ‌واکس» گفته می‌شود و در مقابلش «هارد واکس» وجود دارد که در این روش از لایه ضخیم‌تری از موم استفاده می‌شود و برای افرادی که پوست حساسی دارند، مناسب‌تر است.

بهتر است موهای کدام بخش‌ از بدن را اپیلاسیون کنیم؟
مناطقی از بدن که موم انداختن برای آنها انجام می‌شود: اندام فوقانی، زیربغل، کشاله‌ران، اندام تحتانی، تنه‌ و ناحیه تناسلی است. توصیه می‌شود در مناطق زیربغل، کشاله‌ران و ناحیه تناسلی به دلیل اینکه موهای ضخیم و پرپشتی دارند، از روش موم انداختن، به دلیل عوارض احتمالی بعدی و تحریک غدد لنفاوی منطقه‌ای، استفاده نشود. در داخل گوش، داخل بینی، مژه، پلک، ناحیه تناسلی آقایان و نوک پستان نیز نباید از موم استفاده شود. جدیدا انواع خاصی از موم به بازار آمده که می‌توان از آن دسته به موم جلبک دریایی اشاره نمود که اگرچه دارای مواد دریایی است، ولی به هر حال عوارضی مشابه با روش مرسوم موم انداختن و احتمال انتقال عوامل بیماری‌زای جلبکی را به همراه دارد. عوارض دیگر استفاده از موم گرم درد، سوختگی با موم داغ، حساسیت تماسی با موم یا پارچه، انتقال عوامل بیماری‌زا، فولیکولیت و سودوفولیکولیت، خون‌ریزی و کبودی، کهیر ، پارگی پوست، برآمدگی‌های قرمز در سطح پوست، فرو رفتن موها به داخل پوست و تغییر رنگ قهوه‌ای در محل رویش موها را میتوان نام برد.

چگونه این عوارض را کم کنیم؟
قبل از انجام این کار، به جهت رویش موها توجه کنید تا احتمال فرو رفتن مو به داخل پوست و التهاب و چرکی شدن (فولیکولیت) کم شود. گاهی به دنبال این فولیکولیت‌ها، فرد موهای فرورفته را دستکاری کرده و سعی در بیرون آوردن آنها می‌کند که همین امر، منجر به التهاب بیشتر شده و در نهایت قهوه‌ای شدن محل که ممکن است برای مدت‌های طولانی باقی بماند، ایجاد می‌شود. حتما حرارت موم قبل از تماس با بدن باید کنترل شود. احتمال حساسیت به پارچه، کاغذ و خود موم ممکن است وجود داشته باشد که به‌صورت قرمزی، خارش، تورم و حتی ایجاد تاول می‌تواند بروز کند.

استفاده از موم و کاردک و وسایل مشترک در آرایشگاه ضرری ندارد؟
چرا. مکررا دیده شده است که زگیل خصوصا در ناحیه تناسلی به دلیل استفاده از کاردک، موم یا ظرف مشترک انتقال پیدا می‌کند. ویروسی نیز وجود دارد که می‌تواند در اثر وسایل مشترک منتقل گردد. انتقال قارچ‌های سطحی پوست، عفونت‌های باکتریایی، هپاتیت‌های ویروسی و ایدز نیز امکان‌پذیر است. پس حتما باید توجه شود که از ظرف‌های یک‌بار مصرف، موم جدا و کاردک و پارچه مجزا برای هر فرد استفاده شود. بهتر است در مناطقی که موهای ضخیم و پوست حساس دارند (ناحیه تناسلی و زیربغل)، به جای پارچه یا زرورق یا کاغذ از پدهای مخصوص استفاده شود. پارچه‌های مصرفی بهتر است از انواع هیپوآلرژیک باشند و جنس خشن نداشته باشند.

چه کسانی نباید از اپیلاسیون استفاده کنند؟
کسانی که تحت درمان با داروهای لایه‌برداری پوست ، مثل ترتینوئین و ایزوترتینوئین هستند به دلیل اینکه پوست‌شان راحت‌تر دچار پارگی و شکنندگی می‌شود، بهتر است از موم انداختن استفاده نکنند و مخصوصا از موم انداختن در مناطق مبتلا به زگیل، مولوسکوم، عفونت‌های قارچی و باکتریایی، خال یا پوست تحریک شده، شکاف‌دار و آفتاب سوخته پرهیز نمایند.

برخی از پزشکان، موم انداختن را در افراد دیابتی، مبتلایان به وریدهای واریسی یا آنهایی که گردش خون محیطی ضعیفی دارند، توصیه نمی‌کنند، زیرا در این افراد احتمال عفونت بیشتر است. 

موم گرم: استفاده از «موم گرم» شایع‌ترین روش مورد استفاده است. این موم بلافاصله بعد از مالیدن بر سطح پوست با پارچه برداشته می‌شود و از رزین، موم پارافین، شربت گلوکز و عسل ساخته می‌شود. این روش سریع بوده و برای مناطق وسیعی در یک مرتبه استفاده می‌شود و روش مناسبی برای انواع موهای ظریف و خشن است و می‌تواند موهایی با ریشه‌های محکم و عمیق را برداشت نماید. رویش مجدد موها به صورت نازک ‌تر رخ می‌دهد. از مضرات این روش می‌توان به باقی ماندن موم در سطح بدن، حساسیت پوستی بیشتر و فرو رفتن مو به داخل پوست اشاره نمود.

موم داغ: این روش، قدیمی‌تر است و امروزه کمتر استفاده می‌شود. در این روش، موم در سطح پوست سرد می‌شود و سپس برداشته می‌شود. این روش بهتر از روش قبلی، سبب به دام انداختن موها می‌شود و برای مناطق کوچک با موهای ضخیم مناسب‌تر است.

موم سرد: در این روش، موم به طور آماده روی صفحات پارچه‌ای یا کاغذی قرار دارد. استفاده از آن به مراتب راحت تر است. ابتدا پارچه یا کاغذ آغشته را روی سطح قرار داده و بعد از چند ثانیه بر خلاف  جهت رویش موها آن را بر میدارند.

نظر شما :
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید
captcha