نظرسنجی
نظر شما در مورد این وبسایت چیست؟
عالی
59%
 
خوب
23%
 
معمولی
5%
 
ضعیف
10%
 
  • تلگرام
  • تلگرام
امروز
۱۳۹۵ شنبه ۲۰ آذر
اِسَّبِت ١٠ ربيع الاول ١٤٣٨
Saturday, December 10, 2016
کد : 599-47887      تاریخ ایجاد : ۱۳۹۳ شنبه ۲۰ ارديبهشت   آخرین بروزرسانی : ۱۳۹۳ شنبه ۲۰ ارديبهشت    تعداد بازدید : 169

طعم طبابت در آفریقا

طعم طبابت در آفریقا

درس های کتاب فارسی دوره ابتدایی هنوز هم در دلم موج می اندازد؛ «حسنک کجایی»، «دهقان فداکار» و «پزشک انسان دوست» این آخری، زمانی که من دوره ابتدایی بودم، به شرح فداکاری دکتر «آلبرت شوایتزر» می پرداخت؛ یک پزشک عمومی که عمر خود را وقف خدمت رسانی به مردم آفریقا کرده بود و سرانجام هم جایزه صلح نوبل را به او اهدا کردند...

 

درس های کتاب فارسی دوره ابتدایی هنوز هم در دلم موج می اندازد؛ «حسنک کجایی»، «دهقان فداکار» و «پزشک انسان دوست» این آخری، زمانی که من دوره ابتدایی بودم، به شرح فداکاری دکتر «آلبرت شوایتزر» می پرداخت؛ یک پزشک عمومی که عمر خود را وقف خدمت رسانی به مردم آفریقا کرده بود و سرانجام هم جایزه صلح نوبل را به او اهدا کردند...

 

این درس در آن موقع شوق پزشکی را در دلم زنده کرد. البته فشارهای مرحوم مادرم که بندنافم را به اسم دکتر بریده بود هم بی تاثیر نبود! پزشکی خواندم ولی حسرت رفتن به آفریقا و خدمت به مردم آنجا در دلم ماند. چون می خواستم آفریقا بروم، خواندن درس های بخش پوست برایم لوس بازی بود! به همین دلیل واضح و مبرهن، هر زمان حق انتخاب داشتم «پوست» را انتخاب نمی کردم. با این مقدمه می توانید حس تعجب مرا تصور کنید وقتی خبر مربوط به دکتر سیدناصر عمادی، متخصص پوست را خواندم؛ متخصص پوست، نه جراح، نه متخصص چشم یا هر تخصص دیگری! کنجکاوی ام برای آشنایی با ایشان مرا بعد از سال ها فارغ التحصیلی به بیمارستان رازی کشاند. وقتی فهمیدم ۵ سال متوالی است تقریبا به تنهایی برای گذراندن تعطیلات عید با خرج خودش به آفریقا می رود، شگفت زده شدم. آلبرت شوایتزر که ابتدا فیلسوف و عالم دینی بود و از قضا کتاب هایی هم در این زمینه منتشر کرده و شهرت و آبرویی هم در این زمینه به هم زده بود، با دیدن یک خبر در روزنامه از نیاز کشور گابن به پزشک، پزشکی را شروع می کند. خودش در جایی گفته است دیگر خودش را در کلمات بیان نمی کند و راه استفاده از دست هایش را برای بیان یافته است. یک پزشک عمومی با طرح و نقشه ای که در دل و سرش داشته است، به پزشکی به عنوان ابزاری برای رسیدن به آن نگاه می کند و به آن دست می یابد و در این راه می تواند بسیاری را با خود همراه کند.

او با همراهی رسانه ها موفق می شود غرب مادی گرا را به مفهوم صلح و دوستی دعوت و بسیاری از افراد نیکوکار را برای خواسته های انسانی خود وادار به پرداخت پول و منابع مالی کند. سوال اساسی من اینجاست که ما با افتخار به تاریخ ایرانی خود یا با افتخار به آموزه های دینی خود یا با تکیه به درآمدهای بیش از میانگین برخی متخصصان رشته پزشکی در کشور، چطور می توانیم اجازه دهیم که این مسیر خدمت و پیام صلح و دوستی باز هم انفرادی طی شود؟ با این مقدمه، در «چهره سلامت» این هفته، با یک پزشک متخصص پوست و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران که توانسته ۶ سال پیاپی در بخش های محروم قاره سیاه خدمت کند، به گفت وگو نشسته ایم.

آقای دکتر! شنیده ام شما مدت ها بعد از فارغ التحصیلی، مطب نداشته اید، چرا؟

 

بله، از مهرماه ۱۳۸۴ که از دانشگاه تهران در رشته تخصصی بیماری های پوست، مو و زیبایی فارغ التحصیل شده بودم تا بهمن ماه ۱۳۸۶ بیش از ۲ سال گذشته بود اما هنوز مطب نداشتم چون بیش از یک سال (۸۴ و ۸۵) در شهر زلزله زده بم بودم و پس از آن هم مدتی (سال ۸۶) برای آموزش پزشکان و درمان بیماران افغانی به شهرهای کابل و هرات رفتم و وقتی به ایران برگشتم، با آقای دکتر سروش برای بررسی عوارض پوستی جانبازان شیمیایی به مناطق مرزی (کردستان، کرمانشاه و آذربایجان غربی) رفتیم تا با حضور در روستاهای مرزی نصاردیره، زرده ریجاب، آلوت و... که در زمان جنگ رژیم بعثی عراق آنها را بمباران شیمیایی کرده بود، بدانم بعد از ۲۰ سال بر جسم و جان و پوست این عزیزان چه گذشته است.

بالاخره کی تصمیم به افتتاح مطب گرفتید؟

 

من همیشه مورد سوال و گاهی انتقاد دوستانم بودم که چرا مطبم را افتتاح نمی کنم؟ یکی از دوستانم می گفت: «اگر همان سال ۸۴ مطب را دایر می کردی، امروز (۸۶) یکی از پزشکان معروف با تعداد زیادی مشتری برای کاشت مو، تزریق ژل و بوتاکس و... بودی! تا حالا مدام از این شهر به آن شهر و روستا رفتی و خدمت کردی، حالا مطب افتتاح کن تا مردم تو را خوب بشناسند. در مطب هم می توانی به بیماران نیازمند خدمت کنی.» جمله آخرش برایم آرام بخش و دلنشین بود بنابراین قانع شدم مطبی باز کنم. پروانه مطب تهران را گرفتم تا در گوشه ای از این کلانشهر کارم را آغاز کنم اما صبح یکی از روزهای دی ماه ۸۶ که پیگیر خرید مطب در تهران بودم، آقای کاظم آبادی از هلال احمر با من تماس گرفتند و گفتند دبیرکل جمعیت هلال احمر، آقای دکتر موسوی که از فعالیت هایم در بم و افغانستان آگاه بودند، می خواهند بدانند تمایل دارید برای درمان بیماران آفریقایی به کشور کنیا اعزام شوید؟ گفتم ۲ روز مهلت می خواهم. در بهت بودم که چرا حالا این پیشنهاد به من شده که آماده خرید مطب هستم؟ خیلی منقلب شدم. از خیابان ولیعصرکه برای پیدا کردن مطب رفته بودم، گیج و منگ به سمت خانه خواهرم برگشتم. ۲ روز با خود جنگیدم. آفریقا یا تهران؟ در کنار بیماران مبتلا به ایدز، مالاریا و سل در آفریقا که آهی در بساط ندارند یا در کنار مشتریان کاشت مو، تزریق ژل و بوتاکس در تهران که می توانند هزینه های گزافی بپردازند؟ درمان و آموزش بیماران آفریقایی که اثرش بازگشت سلامت بر وجود نحیف و بیمارشان است یا تزریق ژل و بوتاکس که اثر آن تا چند ماه بیش نخواهد بود و بیمار دوباره با هزار گله و شکوه برخواهد گشت که آقای دکتر! خیلی تغییر نکردم ها!

 

چه تصمیم سختی! بالاخره چه کردید؟

 

همه چیز را یک بار دیگر در تهران رها کردم و در کمتر از یک ماه، تنهای تنها در روز ۲۲ بهمن ۸۶ وارد شهر نایروبی در کشور کنیا شدم.

 

چقدر آنجا ماندید؟

 

تا سال ۸۸ حضور جدی و پرتلاشی برای درمان بیماران آفریقایی در هر مرکز درمانی شهری، روستایی و حتی در منازلشان داشتم. درمان موفق و حضور عاشقانه ام باعث شد تا برای آموزش وارد مراکز دانشگاهی کشور کنیا شوم و کار تا آنجا پیش رفت که وزیر بهداشت کنیا در نامه ای به وزارت خارجه ایران در مورد من نوشت: «دلسوزی، تلاش و دقت این پزشک ایرانی در درمان بیماران کنیایی، باعث شده نام نیکی از ایران در اذهان مردم محروم کنیا بماند.»

 

و بعد به ایران برگشتید؟

 

بله، سال ۸۹ بازگشتم ولی به درخواست مردم و مسوولان کنیایی، تصمیم گرفتم هر سال حداقل ۲ ماه با هزینه خودم برای درمان و آموزش بیماران و پزشکان آفریقایی بروم تا یاد و خاطره مردم مسلمان کشورم همیشه در دل قاره سیاه آفریقا زنده و ماندگار باشد.

 

و هنوز هم به این عهدتان پایبند مانده اید؟

 

بله، خدا به من لطف کرد و در این سال ها این همت و اراده را داشتم که از اسفند تا اردیبهشت ماه با هزینه شخصی و بدون کمک هیچ کس یا هیچ سازمانی در کنار بیماران آفریقایی در بیمارستان مملو از بیماران مبتلا به ایدز، سل، مالاریا و... در کشور کنیا باشم. برایم واضح بود زمانی می توانم نام و افتخاری برای دین، کشور، ملت و حتی خودم باشم که خالصانه و صادقانه با عمل خود باعث رضایت و تسلی خاطر مردم نیازمند آفریقایی شوم. من خدا را در سیمای تیره اما قلب های روشن و مهربان دیدم و فهمیدم همدردی با انسان ها چیست و چه موقع می توانیم نام خود را انسان بگذاریم. واضح تر و بی پروا بگویم، من تصور می کنم آنچه باید در عالمی دیگر دست مرا بگیرد، همان زخم علاج شده پای بیمار مبتلا به ایدز و تب تخفیف یافته کودک مبتلا به مالاریایی است که از یک قاره دیگر برای دیدن و درمان آنها رفته بودم، نه فقط داشتن مقام و منصب بالای علمی و اجتماعی در فلان دانشگاه یا...

 

ولی این روزها کمتر این طور فکر می کنند؛ شاید چون این رویه سخت است.

 

شاید! ولی من بر این باورم روزی از ما خواهند پرسید آقای دکتر یا خانم دکتر! با علم، توان، عزت و احترامی که از خود در وجودت نهادیم تا از همه مردم متمایز باشید، چه کردار و اعمال شایسته ای داشته اید؟ و وای بر ما اگر پاسخمان این باشد که روزی ۱۰ جراحی زیبایی در فلان بیمارستان خصوصی انجام داده ام یا فقط در دانشگاه در اتاق استادی نشستیم و کتاب و مقاله نوشتیم یا در بسیاری کنگره های بین المللی آمریکا و اروپا سخنرانی کردیم اما نمی دانستیم یا نخواستیم بدانیم کودکی از مالاریا در سیستان و بلوچستان یا حتی در آفریقا جان به جان آفرین تسلیم کرد آن هم در حالی که بارها و بارها از زمین و آسمان، از روزنامه و اینترنت و تلویزیون ما را صدا کرد. سخنم هرگز براساس احساسات نیست بلکه براساس عقل، عدالت و شجاعت است. به نظر من رقابت های ناسالم علمی، سیاسی، مالی، اجتماعی و ارتقای دانشگاهی (دانشیاری و استادی) آنقدر ما را مجنون کرده که بیشتر می خواهیم آدم مهمی باشیم تا انسانی مفید. واقعا از خود پرسیده ایم چرا می خواهیم بالاترین مقام علمی و اجتماعی یا درآمدهای آنچنانی داشته باشیم؟ آخرش استاد ممتاز یا انباردار ثروت کلان برای وراثی خواهیم بود که شاید فاتحه هم برای ما نخواند. کاش همه می دانستیم کشیدن دست نوازش بر جسم و جان کسی که پولی در جیب ندارد، یعنی بزرگ ترین و پرمنفعت ترین معامله اقتصادی، انسانی، علمی، اجتماعی و اخروی با وجدان و خدای خود.

 

بهترین ره توشه تان از این سفرچه بود؟

 

امروز بعد از ۶ سال رفت و آمد به آفریقا شاید بتوانم بگویم عمل به سوگندنامه بقراط باعث شد علاوه بر درمان بیماران، بتوانم نام و نشانی برای دین، کشور، ملت و خودم باشم. یادم هست در زمستان ۸۷ کمپ پزشکی ای در یکی از مناطق محروم کشور آفریقایی کنیا دایر کردیم. بیماران زیادی برای مداوا آمده بودند، از جمله مادری که کودک خود را برای درمان بیماری پوستی اش نزد من آورد. بیماری این طفل جدی بود بنابراین برای ادامه درمان به ایشان گفتم در روزهای آتی به درمانگاه ثابتمان (ایران کلینیک) در شهر نایروبی مراجعه کنند. مادر کودک که از شدت و دوره طولانی بیماری فرزندش و مراجعات متعدد به سایر پزشکان و مراکز درمانی کلافه بود، با نگرانی و التماس درخواست می کرد به فرزندش کمک و او را درمان کنیم. پس از انجام آزمایش های لازم برای تشخیص بیماری، درمان را آغاز کردیم و به لطف پروردگار متعال و تلاش خانواده کودک، پس از مدتی کاملا درمان شد. مدتی پس از درمان، پدر و مادر با کودکشان به ایران کلینیک آمدند. ابتدا تصور کردم احتمالا مشکلی پیش آمده اما بعد متوجه شدم برای تشکر آمده اند. پدر کودک گفت فرزندش ماه ها به علت شدت بیماری قادر به خواب نبوده و دائم گریه می کرده ولی با تلاش و دقت تیم درمانی بالاخره درمان شده و آسایش و آرامش به زندگی?شان بازگشته. می گفت آمده ام بگویم که می خواهم نام شما را بر فرزند دیگرم که طی ماه های آینده متولد خواهد شد، بگذارم.

 

بعد از شنیدن این حرف چه احساسی داشتید؟

 

هم خوشحال و مغرور بودم که نام ایران را آوردند و هم شاکر خدا که در این کشور غریب توانسته ام موثر باشم. آنها می گفتند درمان بچه مان شبیه معجزه است و شنیدن کلمه معجزه از زبان یک آفریقایی، ناگهان جمله هایی را به یادم آورد. جمله هایی که از کودکی شنیده بودم: او کیست که هر غم و اندوه عظیمی در نام و کلام او بسیاری اندک و فانی می شود؟ او کیست که نامش آرامش هر دل بی قراری است؟ و او کیست که نامش شفای بسیار دردهاست؟ آری نام حسین(ع) است بنابراین گفتم: «به نظر من بهترین نام برای فرزندتان حسین است» و پدر کودک هم بی درنگ پذیرفت. از آنجا که مسیحی بود و می دانستم ممکن است در آینده مجبور باشد به بعضی سوال ها درباره این انتخاب پاسخ دهد، به او پیشنهاد کردم ابتدا بیشتر از صاحب نام حسین بشنود و بداند تا با علم و آگاهی، این نام را برای فرزندش انتخاب کند. او پذیرفت و از حسین(ع)، عاشورا و کربلا برای او کمی سخن گفتم و آشنایی با عظمت معنوی امام حسین(ع) او را مصمم به انتخاب نام حسین برای فرزندش کرد.

 

چگونه می توانیم افتخاری برای کشور و ملت ایران اسلامی باشیم؟

 

من برای توضیح این موضوع می توانم به ۲ نامه رسمی وزیر کشور کنیا و بزرگ ترین دانشگاه پزشکی کشور کنیا اشاره کنم تا بدانید اعمال انسان دوستانه ما حتی از چشم دولت و مقامات علمی کشورهای دیگر هم پنهان نخواهد ماند.

نظر شما :
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید
captcha