نظرسنجی
نظر شما در مورد این وبسایت چیست؟
عالی
59%
 
خوب
23%
 
معمولی
5%
 
ضعیف
10%
 
  • تلگرام
  • تلگرام
امروز
۱۳۹۵ يکشنبه ۱۴ آذر
اِلأَحَّد ٤ ربيع الاول ١٤٣٨
Sunday, December 04, 2016
کد : 599-47862      تاریخ ایجاد : ۱۳۹۳ شنبه ۲۰ ارديبهشت   آخرین بروزرسانی : ۱۳۹۳ شنبه ۲۰ ارديبهشت    تعداد بازدید : 114

دایره مینایی

دایره مینایی

دادن و گرفتن هر هدیه ای باعث شادی و نشاط انسان ها می شود، چه هدیه دهنده و چه هدیه گیرنده. اصولا هدیه دادن و هدیه گرفتن یکی از صفات پسندیده انسانی است که موجب می شود هم دهنده و هم گیرنده راضی و خشنود شوند. رضایت قلبی اهداکننده، بر جسمش نیز تاثیرهای بسیار مثبتی دارد زیرا هورمون هایی که در اثر این رفتار رضایت بخش ترشح می شود، باعث می شود که تاثیرهای مثبت و سودمندی بر جسمش پدید آید. این اثر به ویژه در اهدای خون، خود را بیشتر نشان می دهد زیرا خون انسان بسیار ارزشمند و گرانبهاترین چیزی است که انسان می تواند هدیه دهد یا دریافت کند، بنابراین کسی که خونش را هدیه می کند و می داند که این اهدای خون می تواند جان یک انسان را نجات دهد، بسیار خرسند می شود و در نتیجه به رضایت قلبی و روحی روانی دست می یابد، اما اهدای خون علاوه بر فواید روحی، منافع جسمی بسیاری نیز دارد.

زمانی که شخصی خونش را اهدا می کند، بدن در تلاش است مقدار خون از دست رفته را جبران کند و برای جبران آن، دوباره خون سازی می کند و درنتیجه باعث می شود خون های تازه ای ساخته شده و در تمام بدن پراکنده شود، به ویژه گلبول های قرمز خون که نوسازی آن، باعث شادمانی و بشاشیت و سرزندگی فرد می شود. اهدای خون را می توان تا حدودی با هرس کردن درخت مقایسه کرد.

زمانی که درخت را هرس می کنیم، یعنی شاخ وبرگ اضافه آن را قطع می کنیم، می بینیم که درخت پربارتر می شود. همانطور که هرس کردن باعث باروری بیشتر درختان می شود، اهدای خون نیز باعث ضرر و زیان نمی شود بلکه باعث سرزندگی دهنده خون می شود و از طرف دیگر این خون باعث نجات جان عده ای دیگر می شود زیرا همیشه افراد بسیاری هستند که به دلایل مختلف، از جمله ابتلا به بیماری یا سوانح و حوادث یا اعمال جراحی نیازمند خون هستند و در نتیجه اهدای خون یک عمل انسانی است زیرا باعث نجات جان همنوع می شود. به همین دلیل اهدای خون بسیار مهم است. در نتیجه، اهدای خون یک عمل انسانی است زیرا باعث نجات جان هم نوع می شود. به همین دلیل اهدای خون بسیار مهم است و جای آن دارد که آن را به یک رسم و سنت اجتماعی فراگیر تبدیل کنیم.

البته برخی از مردم به دلایل و بهانه های مختلف از جمله ابتلا به بیماری از اهدای خون خودداری می کنند، اما به نظر اینجانب هیچ دلیلی برای خون ندادن پذیرفته نیست. گفتنی است سازمان انتقال خون دستورالعمل جامع و کاملی برای شرایط دریافت خون از داوطلبان دارد و طبق ضوابط خاصی از افراد خون می گیرد و هر کس که برای اهدای خون مناسب نباشد، خود مسوولان به او اطلاع می دهند و از این بابت جای نگرانی نیست. وضعیت سلامت عمومی، وزن و سن و دیگر مواردی از این دست، چیزهایی است که هنگام اهدای خون به دقت بررسی می شود و در صورتی که فردی برای اهدای خون مناسب نباشد، مسوولان از دریافت خون وی خودداری می کنند.

علاوه براین، اهدای خون منافع بسیاری برای اهداکننده دارد برای مثال هنگامی که فردی خون اهدا می کند آزمایش های بسیاری روی نمونه خون او انجام می شود و در نتیجه فرد به خوبی از وضعیت سلامتی یا ابتلا به بیماری های واگیر مطلع می شود. سازمان انتقال خون، سازمانی است که با خون دل مسوولان ساخته شده است و به همین دلیل باید قدرش را بدانیم. من به خوبی به خاطر دارم که زمانی خون در بیمارستان های ایران خریدوفروش می شد. خاطرم هست که از سال ۵۲ که دوره های تخصصی را در بیمارستان می گذراندم، هر روز صبح، یک دلال، تعداد زیادی از افراد رنجور و بیمار را به بیمارستان می آورد که آنها خون می دادند و در قبال اهدای خون، مبلغ ۲۰تومان پول و یک وعده غذا دریافت می کردند، به زبان ساده تر خونشان را در قبال ۲۰تومان و یک وعده غذا می فروختند. البته آن دلال، نصف این مبلغ را برای خودش برمی داشت و نصف دیگر را به این افراد می داد. وضعیت بسیار اسفبار بود و هیچ گونه نظارت و کنترلی روی فرآیند دریافت و توزیع این خون ها صورت نمی گرفت. البته در آن زمان، سازمان شیروخورشید نیز فعالیت هایی در این زمینه انجام می داد که البته در آنجا هم خون خریدوفروش می شد.

یعنی وضعیت بسیار اسفبار و رقت انگیز بود. در چنین وضعیتی بود که مرحوم دکتر «علاء» بسیار زحمت کشید تا سازمان انتقال خون تشکیل شود و فعالیت های خود را آغاز کند زیرا همان افراد دلال و باج گیری که عرض کردم، منافع خود را در خطر می دیدند و مانع شکل گیری آن می شدند و حتی شخص دکتر «علاء» را به انحای مختلف تهدید می کردند. درنهایت ما که در آن زمان اسیستانت یا رزیدنت بودیم، طوماری امضا کردیم تا به این وضعیت رسیدگی شود. البته اگر جناب آقای دکتر «علاء» آن قدرت و موقعیت اجتماعی را نداشت، (چون پدرش نخست وزیر بود)، شاید تلاش های او هم به ثمر نمی رسید و این تشکیلات پا نمی گرفت.

البته داستان تاسیس سازمان انتقال خون ایران و مشکلات قبل و بعد آن، بسیار مفصل است، اما خلاصه و بخش هایی از آن را جناب آقای «داریوش مهرجویی» در فیلم «دایره مینا» به زیبایی به تصویر کشیده است.

جالب آنکه همان هایی که منافع خود را در خطر می دیدند ابتدا در کار ساخت آن اختلال ایجاد کردند و در ادامه، از اکران آن هم جلوگیری کردند. با توجه به مشکلات و دشواری هایی که افراد بسیاری برای ساخت آن متحمل شدند، این سازمان بسیار قابل احترام است.

با توجه به اینکه خون دادن هیچ ضرری ندارد بلکه منافع بسیاری برای اهداکننده خون دارد و می تواند جان افراد دیگری را هم نجات دهد، بر عهده رسانه هایی مانند مطبوعات و رادیو و تلویزیون است که این سازمان را به مردم معرفی کنند و آنها را با منافع اهدای خون آشنا سازند.

در سال های اخیر حجامت یک بار دیگر بسیار رایج شده و برخی بر این باورند که لازم نیست خون مان را اهدا کنیم و می توان حجامت کرد، اما باید در نظر داشت که حجامت به رغم اینکه بسیار سودمند و مفید است، اما هیچ گاه نمی تواند جانشین اهدای خون شود. باید در نظر داشت که پزشکی سنتی ایرانی سابقه بسیار طولانی ای دارد و دانشمندان و پزشکان ایرانی همه دستاوردهای پیشینیان خود را به شکل مدون و دسته بندی شده به ما منتقل کردند که سرآمد همه آنها «ابن سینا»است که شیوه طبابت و پزشکی وی در سراسر دنیا زبانزد و شناخته شده است. اما در نظر داشته باشید در زمانی که هیچ کدام از ابزارها و شیوه های نوین پزشکی در دسترس نبود، کاری مانند حجامت یا فصد و رگزنی، شیوه ای بسیار هوشمندانه تلقی می شد که می توانست درمان بیماری های بسیاری باشد، اما امروزه که شیوه های اهدای خون رایج شده است، دیگر حجامت کارآیی زمان های گذشته را ندارد. علاوه براین اگر کار حجامت را شخص ناآشنا با اصول پزشکی انجام دهد، بسیار خطرناک است چون ممکن است باعث انتقال بیماری از فردی به فرد دیگر شود و علاوه بر همه اینها، ما هیچ گاه نمی توانیم با حجامت، جان فرد بیمار یا نیازمند دیگری را نجات دهیم.

نظر شما :
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید
captcha