نظرسنجی
نظر شما در مورد این وبسایت چیست؟
عالی
59%
 
خوب
23%
 
معمولی
5%
 
ضعیف
10%
 
  • تلگرام
  • تلگرام
امروز
۱۳۹۵ شنبه ۱۳ آذر
اِسَّبِت ٣ ربيع الاول ١٤٣٨
Saturday, December 03, 2016
کد : 672-47202      تاریخ ایجاد : ۱۳۹۳ پنج شنبه ۱۸ ارديبهشت   آخرین بروزرسانی : ۱۳۹۳ پنج شنبه ۱۸ ارديبهشت    تعداد بازدید : 64

زندگینامه جولیوس

هرمان جولیوس اوبرت در ۲۵ ژوئن ۱۸۹۴ در شهر هرمشتات ترانسیلوانیایرومانی، متولد شد. اصالت او مجاری-اتریشیبود، اما بیشتر عمر خود را در آلمان و رومانیگذراند. اوبرت به علوم موشکیبسیار علاقه‌مند بود و این علاقه از سن ۱۱ سالگیدر او به‌ وجود آمد. مادر ویبرایتشویق اوبرت، کتاب «از زمین تا ماه» نوشته ژول ورن را به او هدیه داد. هرمان این کتاب را چندین بار مطالعه نمود و علاقه زیادیبه آن پیدا کرد. این کتاب در واقع اولین جرقه را برایشروع فعالیت او درباره علوم موشکیایجاد کرد. مطالعه کتاب مذکور و دیگر کتاب‌هایمربوط به علوم موشکیدر سال‌هایبعد، اوبرت را به تحقیق و بررسیدر خصوص جنبه‌هایفنیاین علم تشویق نمود. او علاقه زیادیبه سفرهایفضاییداشت.

در سن ۱۴ سالگی(۱۹۰۸) اوبرت موفق به ساخت یک راکت مدل کوچک دارایمخزن پیشران مایع داشت. البته او این کار را با امکانات و منابع بسیار محدودیانجام داد و حتیمنابع لازم جهت آزمایش وسیله خود را در اختیار نداشت. او سعیمی‌کرد تا به مطالعه در زمینه‌هایمختلفِ علاقه‌مندیخود، به‌خصوص ریاضیات بپردازد، زیرا می‌دانست برایپیشرفت در این راه به آنها نیاز دارد. در همان اوان، اوبرت به این نتیجه رسید که اگر نیرویپیشرانه راکت مدل ساخت خود را به طرز مناسبیتامین کند، موفق به پرواز خواهد شد. در ضمن دریافت که باید پیشران (یا سوخت) بیشتریبه راکت بدهد که این امر باعث افزایش وزن می‌شد. یعنیهرچه پیشران بیشتر می‌شد، وزن راکت هم افزایش می‌یافت که این خود یک مشکل به حساب می‌آمد. اوبرت به این می‌اندیشید که چرا نباید هنگامی‌که مقدار زیادیاز پیشران مصرف شد، از شرّ محفظه خالیآن رها شد؟ این فکر همان ایده جدایش و چند مرحله‌ایکردن راکت‌ها بود که در دوران نوجوانیبه ذهن اوبرت خطور کرد. استفاده از این طرح از آن جهت مهم بود که در مراحل مختلف وزن موشک را کم می‌کرد و به همین دلیل پارامترهایپروازیموشک تا حدود زیادیمی‌توانست بهبود پیدا کند. هرمان معتقد بود برایتوسعه و موفقیت در پیاده‌ سازیایده‌اش می‌بایست خارج از فرمول‌هایریاضیعمل کند. البته در نهایت هرمان با استفاده از فرضیات خود و مدل‌هایکوچک و بزرگ به این نتیجه رسید که می‌تواند به نوعیکارآییراکت را افزایش دهد. بنابراین می‌توان هرمان اوبرت را یکیاز پایه‌گذاران ایده جدایش در موشک ‌ها و پرتابگرهایچندمرحله‌ایدانست.

در سال ۱۹۱۲ (۱۸ سالگی) اوبرت در دانشگاه مونیخ ثبت‌ نام کرد و در رشته پزشکیمشغول به تحصیل شد. بورسیه تحصیلیویدر دست اقدام بود که با شروع جنگ جهانیاول در تحصیل او وقفه ایجاد شد. بنابراین اوبرت نیز مانند بسیاریدیگر، به صورت غیرمستقیم وارد جنگ شد و در واحدهایپزشکیبه انجام وظیفه پرداخت.

بعد از جنگ، هرمان به این نتیجه رسید که به صورت ناخواسته و بدون تمایل کامل وارد علوم پزشکیشده‌است. او در سال ۱۹۱۸ با ماتیلدا هامل، کسیکه به او در انجام کارهایش کمک می‌نمود و به فعالیت ‌هایاوبرت اعتقاد راسخ داشت، ازدواج کرد. او در ۱۹۱۹ مجدداً به آلمان بازگشت و ابتدا در دانشگاه مونیخ و سپس در گوتینگن در رشته فیزیک مشغول به تحصیل شد. از جمله مهم‌ترین مراکز موشکیکه اوبرت در آنجا مشغول بوده، می‌توان به «وی‌اف‌آر»، انجمن پرواز فضاییآلمان، اشاره کرد. اوبرت در سال ۱۹۲۰ ضمن فعالیت در این مرکز، به همکاریبا افراد محقق و علاقه‌مندیچون ورنر فون ‌براون پرداخت.

در سال ۱۹۲۲ (۲۸ سالگی) رساله دکترایاو که در مورد علوم موشکی(پرواز راکت‌ها) بود با بهانه تخیلی، ایده‌آلیستیو رویاییبودن مورد پذیرش قرار نگرفت، ولیاین امر اوبرت را هیچ‌گاه مأیوس نساخت و او تحقیقات خود را در زمینه مورد علاقه‌اش به صورت خصوصیادامه داد. ویهرگز به تهیه یک رساله جدید و گرفتن مدرک دکترایخود نیاندیشید. البته رساله مذکور به او در جهت تهیه و آماده شدن اولین کتابش کمک زیادینمود. او بعدها در مورد تمایلاتش توضیحاتیرا ارائه داد و در یادداشت‌هایخود چنین نوشت: «من از نوشتن رساله‌ایدیگر خودداریکردم و به خود گفتم: مهم نیست. من ثابت خواهم کرد که می‌توانم بدون اینکه عنوان دکتر در کنار نامم قرار گیرد، از تعدادیاز آنها (منتقدان رساله‌ام) دانشمند بزرگتریشوم».

او از نظام آموزشیآلمان به شدت انتقاد کرد و وضعیت آن را به اتومبیلیتشبیه نمود که چراغ‌هایعقب آن بسیار درخشان و پرنور، اما جلویآن فاقد چراغ‌هایروشن است. البته رساله اوبرت سرانجام توسط پروفسور آگوستین مایر از دانشگاه بابس-بولیایرومانیپذیرفته شد و او درجه دکتریرا از این استاد دریافت کرد. در سال ۱۹۲۳ (۲۹ سالگی)‌، اوبرت موفق به انتشار کتاب ۹۲ صفحه‌ای«با راکت در فضایبین سیارات» شد. این کتاب که برگرفته از همان رساله دکترایاو بود باعث شهرت ویشد. اگرچه رساله ویدر خصوص موارد فنیکمتر بحث کرده بود، ولیبه واسطه تدریس او در مراکز مربوط (به خصوص در آلمان) به امور فضایی، کتابش به کمک همین مراکز انتشار یافت. تئوری‌هایارائه شده در کتاب اوبرت بسیار ارزشمند بودند. این کتاب به واسطه تئوری‌هایش در سراسر مراکز موشکیآلمان مورد توجه قرار گرفت و این امر باعث شد تا کتاب او به چندین زبان دیگر نیز ترجمه شده و پس از مدتیمطالب آن به طور عملیدر وسایل پرنده فضاییبه کار گرفته شوند.

امتداد این کتاب و سایر فعالیت‌هایهرمان اوبرت در زمینه موشک، در سال ۱۹۲۹ به چاپ کتابی۴۲۹ صفحه‌ایبا عنوان «مقدماتیبرایانجام سفر فضایی» منتج شد که یکیاز موفقیت‌هایبین‌المللیاو به‌ حساب می‌آمد و از اهمیت علمیفوق‌العاده‌ایبرخوردار بود. اوبرت که چند سال قبل از انتشار این کتاب (سال ۱۹۲۵)، با کنستانتین تسیلکوفسکیو ایده‌ها و تئوری‌هایش آشنا شده بود، از دانش و تجربه او نیز در تدوین این کتاب جدید استفاده کرد. در این کتاب، تئوریریاضیمربوط به علوم موشکیبه‌خصوص در زمینه‌هایعلوم الکترونیک و پیشرانش راکتیتشریح شده بود. این کتاب امکان طراحیو ساخت یک راکت را فراهم می‌آورد و همچنین توان بالقوه انسان برایدستیابیبه ایستگاه‌هایفضاییو سفر به کرات دیگر را مورد بررسیقرار می‌داد. کتاب جدید اوبرت از طرف اسنالت، پیشکسوت در علوم راکتیفرانسه، «کتاب مقدس فضانوردیعلمی» خوانده شد و مورد تشویق مالیده هزار فرانکیقرارگرفت که اوبرت از این پول برایتوسعه فعالیت‌ها و تحقیقاتش استفاده کرد. فریتز لانگ، سازنده فیلم‌هایصامت پس از مطالعه کتاب اوبرت تصمیم گرفت فیلمیداستانیدر مورد سفر فضاییبسازد و سرانجام فیلم «دختریدر فضا» را در سال ۱۹۲۹ به رویپرده سینما برد. این فیلم اولین محصول تاریخ سینما بود که تصاویریمجازیاز محیط فضا را به تصویر می‌کشید. سازنده فیلم مذکور از آنجاییکه می‌خواست محصولش از نظر فنیو علمیبی‌نقص باشد، تصمیم به دعوت از اوبرت به عنوان مشاور علمیدر فیلم خود گرفت. در سناریویانتخاب شده، اوبرت و لانگ به کمک یکدیگر موفق به ساخت یک ماکت فضاپیما شدند که خیلیواقعیبه نظر می‌آمد. در جریان تهیه این فیلم چشم چپ اوبرت ضربه دید که برایاو بسیار ناراحت‌کننده بود اما خللیدر راه تحقیقات و علاقه‌مندی‌اش ایجاد نکرد. همان‌گونه که ذکر شد، اوبرت در مرکز موشکیانجمن پرواز فضاییآلمان با ورنر فون‌ براون همکار بود. کسیکه خود در آینده از پیشگامان، محققان و مهندسان بزرگ موشکیجهان برایدولت آلمان نازیو سپس ایالات متحده شد.

اوبرت و فون ‌براون با همدیگر مشغول تحقیق بر رویموشک شدند که این فعالیت به طراحیو ساخت موشک «وی۲» آلمان در اواخر جنگ جهانیدوم منتج شد. اوبرت در سال ۱۹۲۹ با موفقیت یک راکت پیشران مایع آزمایشیساخت که «کگلدوس» نام گرفت.

در سال ۱۹۳۸ خانواده ویاز رومانیبه آلمان عزیمت نمودند و سرانجام در منطقه [پینیموند] مستقر شدند. اوبرت در آنجا به کمک همکارش، فون ‌براون، مشغول ساخت اولین راکت عملیاتیجهان برایآلمان نازیشد. در سال ۱۹۴۱، او و فون ‌براون رسما پروژه وی۲ را آغاز کردند که البته اوبرت در این پروژه هرگز جایگاه رسمیمناسبیپیدا نکرد.

اوبرت همچنین در مرکزیبه نام واساگ بر رویراکت‌هایپیشران جامد دفاع هواییکار می‌کرد. او در زمان آلمان نازیبه دریافت نشان نیز مفتخر شد.

او در اواخر جنگ خانواده خود را به فیوچ در نزدیکینورنبرگ منتقل کرد. در پایان جنگ جهانیدوم، اوبرت به همراه سایر دانشمندان و مهندسان موشکیآلمانیبه اسارت نیروهایآمریکاییدرآمد و مورد بازجوییقرار گرفت، اما سرانجام آزاد شد و در آلمان غربیسکونت گزید. او چهار فرزند داشت که یک پسرش در جنگ جهانیدوم کشته شد و یک دخترش نیز در اثر انفجار یک کپسول اکسیژن مایع در محل کار او جان خود را از دست داد.

اوبرت در سال ۱۹۴۸ (۵۴ سالگی) به عنوان مشاور مستقل و نویسنده در سوئیس مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۰ همان فعالیتیکه در واساگ برایآلمان نازیانجام می‌داد را این ‌بار در خدمت نیرویدریاییایتالیا کامل کرد. در همین ایام، نظراتیرا در مورد اشیایپرنده ناشناس ارائه نمود. او از طرفداران نظریه سفر موجودات فضاییبه زمین بود. ویدر سال ۱۹۵۳ به فیوچ بازگشت و در آنجا کتاب جدید خود تحت عنوان «انسان در فضا» را که در آن ایده‌هاییرا برایتلسکوپ‌هایبازتابیفضایی، ایستگاه‌هایفضایی، فضاپیمایالکتریکیو لباس‌هایفضاییارائه می‌داد، منتشر ساخت.

در سال ۱۹۵۵، فون ‌براون، رئیس پروژه موشک‌هایبالستیک ایالات متحده، از او برایهمکاریدعوت نمود. ویدعوت فون ‌براون را پذیرفت و تا سال ۱۹۵۸، با او بر رویموشک‌هایبالستیک کار کرد. سپس اوبرت مجددا به شهر فیوچ آلمان بازگشت و ایده‌هایش را در مورد ساخت یک کاوشگر کره ماه و برخیمطالب و موضوعات هوافضاییدیگر تحت عنوان کتاب «توسعه فناوریفضاییدر دهه آینده» به رشته تحریر در آورد. در سال ۱۹۶۰ به عنوان مشاور فنیدر جهت توسعه و تکمیل موشک پرتابگر اطلس در ایالات متحده استخدام شد. ویدر سال ۱۹۶۲ و در سن ۶۸ سالگیبازنشسته شد. اوبرت از آنجاییکه یکیاز پیشگامان عصر فضا بود، در ژوئیه ۱۹۶۹ جهت مشاهده پرتاب موشک حامل ساترن-۵ که فضاپیمایآپولو-۱۱ را به سمت ماه پرتاب می‌کرد، به ایالات متحده دعوت شد.

اوبرت سرانجام در ۲۹ دسامبر ۱۹۸۹، در سن ۹۵ سالگی، در بیمارستانیدر نورنبرگ آلمان درگذشت. این دانشمند بزرگ در حالیاز دنیا رفت که کمک عظیمیبه علوم موشکی، پرواز فضاپیماها و کشفیات فضاییدر قرن بیستم نمود. هرمان اوبرت رومانیایی، کنستانتین تسیلکوفسکیروسیو رابرت گودارد آمریکاییرا در واقع می‌توان پیشکسوتان و پایه‌گذاران کشفیات علوم موشکیو فضانوردیبه حساب آورد. جالب توجه‌است که اگرچه این سه نفر به بخشیاز نتایج علوم موشکیو موارد مربوط به جاذبه زمین دست یافتند، اما بخش بزرگیاز این امور را فقط با اتکا بر کارهایعلمیمستقل خود به ثمر رساندند.

ارزش تحقیقات اوبرت برایهمیشه جاودان خواهد ماند. در حال حاضر، موزه‌ایبه نام او در فیوچ آلمان، در نزدیکینورنبرگ، تاسیس شده و کلیه آثار، عقاید و کارهایعلمیویدر آنجا به نمایش عموم گذاشته شده‌است. انجمنینیز به نام او بنیان نهاده شده‌است که تعداد زیادیاز دانشمندان، محققان و ستاره ‌شناسان دنیا عضو آن هستند. دهانه‌ایدر کره ماه نیز به نام اوبرت نامگذاریشد. او معتقد بود انسان باید در سراسر زندگیدارایهدف باشد و هدفمند زندگیکند. بر رویسنگ قبر هرمان جولیوس اوبرت چنین نوشته شده‌است: «درود بر کسانیکه تشنه و گرسنه عدالتند».

نظر شما :
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید
captcha