نظرسنجی
نظر شما در مورد این وبسایت چیست؟
عالی
59%
 
خوب
23%
 
معمولی
5%
 
ضعیف
10%
 
  • تلگرام
  • تلگرام
امروز
۱۳۹۵ سه شنبه ۱۶ آذر
اِثَّلاثا ٦ ربيع الاول ١٤٣٨
Tuesday, December 06, 2016
کد : 672-41068      تاریخ ایجاد : ۱۳۹۳ سه شنبه ۲ ارديبهشت   آخرین بروزرسانی : ۱۳۹۳ سه شنبه ۲ ارديبهشت    تعداد بازدید : 522

خرمشهر شهر خون و شهر آزادی

سوم خرداد با نام خرمشهر تداعی می شود؛ شهری که بارزترین مصداق گردشگری جنگ در ایران به حساب می آید و هر سال میزبان تعداد زیادی از گردشگران می شود. برای سفر به خرمشهر و گشتن در این شهر باید بدانید که از جنوب و شرق به آبادان و از غرب به مرز ایران و عراق محدود می‌شود و فاصله چندانی از هیچ یک ندارد به همین دلیل همیشه نام خرمشهر و آبادان با هم می‌آید و همچنین به راحتی مرز را می‌بینی.

این شهرستان از دو بخش مرکزی و جزیره مینو تشکیل شده و باید به جزیره مینو با نخل‌های سر بریده آن که شاید تنها در عکس‌ها دیده‌ایم،‌ رفت. هر چند جزیره امکاناتی برای گردشگران ندارد اما با اتکا به فاصله کم از شهرهای خرمشهر و آبادان باید جزیره مینو را دید.

خرمشهر در محل تلاقی سه رود مهم کارون، اروندرود و بهمن‌شیر واقع شده و رود کارون که طولانی‌ترین رود ایران در جنوب کشور است، این شهر را به دو بخش غربی و شرقی تقسیم می‌کند. در چهار کیلومتری اروندرود یک انشعاب با نام‌ بهمن‌شیر از کارون جدا شده و به موازات اروند به خلیج فارس منتهی می‌شود.

کارون قدیمی ترین میزبان مسافران در خرمشهر است که قایق‌سواری بر پهنای آن و گذر از بین کشتی‌هایی که از دوران جنگ باقی مانده‌اند،‌ فضا و هیجان خاصی را ایجاد می‌کند. هر چند همچنان برخی خیابان‌ها و در مجموع فضای شهر یادآور دوران جنگ هستند اما یکی از مکان‌هایی که می‌توان آثار آن دوره را دید موزه جنگ در خرمشهر است که مطابق با شرایط آب و هوایی منطقه از ساعت 8 تا 13 و 16 تا 18 پذیرای بازدیدکنندگان است.

شهر سرخ در آینه تاریخ

خرمشهر تنها شهر ایران بود که البته نه به تمامی اما بخش مهمی از آن به اشغال نیروهای بعثی درآمد. عراقی‌ها از خرمشهر ویرانه‌ای ساختند که حتی تا امروز هم نام آن برازنده‌اش نشده و دیگر کسی نخل‌های برافراشته شهر را ندیده است. اشغالگران تخم مرگ را در شهر پاشیدند و بسیاری از خانه‌های آن را ویران کردند.  

خرمشهر شهری جنگ زده است که تقریبا دو دهه آبادانی را پشت سر گذاشته است. چهره خرمشهر امروز تغییر کرده اما هنوز هم در کوچه‌ها و خیابان‌های خرمشهر ردپای جنگ دیده می‌شود. ردپایی که یادگار 8 سال دفاع مقدس است و به جای آنکه با تدابیر درستی از آن حفاظت کنند، یک به یک ساخته می‌شوند.

خرمشهر از هنگام تاسیس (1227 ق./ 1812 م.) تا قبل از پیروزی انقلاب اسلامی (1357 ش./ 1979 م.) سه بار، یک‌بار به دست حاکم بغداد و دو بار به دست انگلیسی‌ها اشغال شد. این شهر در اوایل سده 13 ه.ق شهر کوچکی بود که به دلیل امنیتی که شیخ‌های بنی‌کعب در این حدود برقرار کرده بودند، به سرعت رو به آبادی نهاد و بندر مهمی شد. در سال 1235 ه. ق حصاری به دور آن کشیدند و خرمشهر در نیمه اول سده 13 ه.ق رو به آبادی و پیشرفت نهاد و در سال‌های پیش از 1254 ه.ق که عثمانی‌ها به آن هجوم آوردند، به‌صورت یک بندر آزاد درآمد.

پیش از آنکه خرمشهر پدید آید شهری کهن به نام 'بیان' در محل فعلی این شهر وجود داشت که تا قرن چهارم هجری نیز به حیات خود ادامه داد. پیش از متروک شدن 'بیان' کانالی که امروز کارون را به اروند رود وصل می‌کند و از میان خرمهشر می‌گذرد ایجاد شده بود.

پس از بیان شهر کوچکی به نام 'محرزی' در حوالی خرابه‌های آن به وجود آمد و خیلی زود به لنگرگاه مهمی تبدیل شد. به نظر برخی مورخان، خرمشهر بازمانده شهر بیان و محرزی است که در آخرین خشکی محل تلاقی رودهای کارون و اروند واقع شده و در اواخر دوره زندیه رو به آبادانی نهاد. خاندان کعب که در آبادانی خرمشهر نقش به سزایی داشتند در بخش جنوبی آن برای خود دژی مستحکم ساختند و به این ترتیب خرمشهر هر روز آبادتر می‌شد.

خرمشهر زمان حکومت شیخ خزعل 'مُحمَّره' خوانده می‌‌شد؛ محمره به معنای شهر سرخ است و خرمشهر به این دلیل به این نام خوانده می‌شد که قسمت عظیمی از سواحل شهر، در بیشتر روزهای سال به علّت جزر و مدّ دریا به رنگ قرمز می‌گرایید. در تیرماه سال 1314 ه.ش فرهنگستان نام خرمشهر را بر محمره گذاشت. بعدها خرمشهر در زمان دفاع مقدس با نام خونین‌شهر نیز یاد شد.

قصر فیلیه که کنار رودهای کارون و بهمنشیر و در 5 کیلومتری خرمشهر کنونی بنا شده تنها اثر تاریخی خرمشهر است. شیخ جابر، از شیوخ دوره قاجار، قصر فیلیه را که اکنون خرابه‌های آن باقی مانده در دوازدهمین سال حکمرانی خود بنا نهاد. به نوشته میریان قصر فیلیه یکی از عمارت‌های بزرگ خاورمیانه بود که در و پنجره‌های آن از چوب ساج و آبنوس ساخته شده و آیینه‌کاری‌‌های سقف، داخل اطاق‌ها، طارم و ایوان‌های آن با تمثال‌های پادشاهان قاجار تزیین شده بود.

گردشگری جنگ یا گردشگری سیاه؟

بازدید از مناطق جنگى در تعریف دو نوع از توریسم یعنى گردشگرى جنگ و گردشگرى سیاه جاى مى‌گیرد که هر دو هم استانداردهاى خاص دارند و هم نیازمند اقتضائات ویژه‌اى هستند. حمید ضرغام، مدرس توریسم در این باره می گوید: کاروان‌هاى راهیان نور شباهتى به گردشگرى جنگ ندارد و عدم توجه به تخصص‌گرایى سبب شده طرح‌هاى مثبتى چون بازدید از مناطق عملیاتى جنگ به درستی اجرا نشود.  

او ادامه می دهد: در ادبیات جهانگردى دو مفهوم وجود دارد که کاروان راهیان نور نیز باید درقالب یکى از این دو تعریف شود. اولین تعریف مرتبط گردشگرى جنگ است. این نوع از گردشگرى شامل افرادى مى‌شود که تمایل به حضور در فضاى جنگ به عنوان بیننده و نه به عنوان درگیر را دارند، لذا تحت شرایطى خاص در فضاى جنگ حاضر مى‌شوند. اما با پایان یافتن جنگ و آبادى مناطق جنگ دیده این نوع از گردشگرى در کشور ما منتفى شده تلقى مى‌شود. اما مفهوم دوم یا توریسم سیاه گونه‌اى از گردشگرى است که به عواقب جنگ، زلزله، سیل، انفجار، فقر و ... مى‌پردازد. هدف از این نوع گردشگرى این است که چهره زشت جنگ و آسیب‌ها پدید آمده در پى آن را به گردشگران نشان دهد تا به ارتقای روحیه صلح کمک کند. اما برگزارى کاروان‌هاى راهیان نور هیچ‌کدام از اهداف ذکر شده را حاصل نمى‌کند.

برگرفته از جام جم، chn

tebyan.net

نظر شما :
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید
captcha