نظرسنجی
نظر شما در مورد این وبسایت چیست؟
عالی
59%
 
خوب
23%
 
معمولی
5%
 
ضعیف
10%
 
  • تلگرام
  • تلگرام
امروز
۱۳۹۵ سه شنبه ۱۶ آذر
اِثَّلاثا ٦ ربيع الاول ١٤٣٨
Tuesday, December 06, 2016
کد : 671-35706      تاریخ ایجاد : ۱۳۹۳ چهارشنبه ۲۰ فروردين   آخرین بروزرسانی : ۱۳۹۳ چهارشنبه ۲۰ فروردين    تعداد بازدید : 70

فایده ای که خیرات دارد

مگر نمی گوییم که هر کس از دنیا برود، خوب یا بد اعمالش به همراهش هست، پس تلاوت قرآن، فاتحه، یا خیرات و ... چه فایده ای برای مُرده دارد؟ البته که هر کس از دنیا می رود، خوب یا بد اعتقادات و اعمالش را به همراه دارد. در برزخ از همان توشه ای که اندوخته می خورد و در قیامت نیز با همان پرونده در پیشگاه حق تعالی جلّ جلاله محشور می شود و به او گفته می شود که خودت کتاب خودت را بخوانی، برای حساب تو کافی است:«اقْرَأْ کَتَابَکَ کَفَی بِنَفْسِکَ الْیَوْمَ عَلَیْکَ حَسِیبًا» (الإسراء، ۱۴)کتابت (نوشته شده آنچه بودی و کردی) را بخوان. کافی است که امروز خودت حسابرس خود باشی.

 بله، انسان همان است که اعتقاد دارد و عمل می کند، پس چه در این دنیا باشد و چه در عوالم دیگر، هر کجا که برود، خودش است که می رود، یعنی کتاب عقاید و اعمالش همیشه به همراه اوست. اما به چند نکته نیز باید توجه داشت:الف – انسان وقتی از دنیا می رود، امکان عمل اختیاری از خودش ساقط می شود، اما آثار اعمال او هم چنان باقیست و قاضیِ عادل، عمل و اثر عمل را با هم منظور می دارد و می نویسد، چنانکه فرمود اعمال و آثار آنها را در لوح محفوظ جمع می کنم.

«إِنَّا نَحْنُ نُحْیِی الْمَوْتَی وَنَکْتُبُ مَا قَدَّمُوا وَآثَارَهُمْ وَکُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ» (یس، ۱۲)این ماییم که مردگان را زنده می کنیم و هر چه را از پیش فرستاده اند و آثارشان را می نویسیم، و همه چیز را در لوحی نمایان بر شمرده ایم.از این رو بسیار توصیه برای «باقیات الصالحات» شده است و از گناهانی که آثار سوء آنها هم چنان جاری و ساری است نیز به شدت پرهیز داده شده است. پس، نامه اعمال هم چنان تا قیامت باز است.

لذا معلوم می شود، پس از مرگ، آنچه از دنیا می رسد بر میّت مترتب می گردد، وگرنه باز بودن نامه اعمال، برای کسی که از دنیا رفته و اختیاری برای عملی ندارد، معنا و مفهومی نخواهد داشت.ب – فایده تلاوت قرآن، دعا، زیارت، خیرات و مبرات و صدقات و سایر نیکی ها برای مُرده ها، مانند فایده همین کارها برای زنده ها می باشد.گاهی انسان کاری می کند که به ظاهر طرف مقابلش منتفع می شود و چه بسا خودش ضرر کند.

مثلاً مقداری پول به مستمند و مستحق کمک می کند؛ یا مقداری هزینه کرده و خویشاوندان را به دیدار و صله دعوت می کند و یا وقت و آبرو و توان می گذارد تا به دیگران کمک نماید؛ در نگاه ظاهری، پول، توان، کار، اعتبار و ...، همه از حساب بذل کننده به حساب طرف مقابل رفته است، پس چه فایده ای برای خود او دارد؟ اما به نگاه باطن، همه به نفع خود او بوده است که اولاً اطاعت و عبادت کرده است و ثانیاً مراتب رشد خود را ارتقا داده است و ثالثاً برای فردای خود چیزی اندوخته است. همین طور است وقتی فاتحه ای بر خیرات مُرده می خواند، یا زیارتی به نیابت می رود، یا پول و یا غذایی خیر می کند.

بدیهی است که ظاهراً میّت دیگر «اهدنا الصراط المستقیم» ندارد، هزینه هم ندارد و معده برای خوردن نیز ندارد و همه این کارها خیرش به زنده می رسد. زنده قرآن می خواند و مراتب وجودی اش بالاتر می رود، زنده پول خیرات را می گیرد و به رفع مشکلات مادی خود می پردازد و زنده غذای خیراتی را می خورد و رفع گرسنگی می کند، اما چون واسطه این فیض، همان شخص مُرده بوده است، خیر و اجرش به او نیز می رسد.

در مَثَل مانند بسیاری از امور در حال حیات می ماند، آیا اگر کسی به کسی پولی بدهد که برود از طرف او در فلان روستا مدرسه یا مسجدی بسازد و یا غذایی بدهد، خودش و واسطه اعمال در ثواب این کارها شریک نشده و فایده نمی بینند؟پس از یک سو، مُرده واسطه فیض و خیر می شود و از سوی دیگر شخص زنده و خیر کننده نیز خودش واسطه فیض و رحمت الهی به مُرده می شود.

مگر غیر از این است که در دعاها، خودمان را واسطه فیض دیگران قرار می دهیم، دعا می کنیم که خداوندا! پدرم ... – مادرم – همسرم – فرزندام – همسایه ام – کشورم – ملتم و ...، یعنی به واسطه بندگی من و دعای من و عبادت من و ...، این فیض را به آنها برسان. برای مردگان نیز چنین است. مگر نه این است که خداوند متعال، رحمان و رحیم، به واسطه رضایت پدر، دعای مادر ... یا دیگران، گناهانی بر زندگان و مردگان می بخشاید و یا مشکل آنان را مرتفع می نماید؟ یا آن که به لسان اهل عصمت علیهم السلام می گوید: «أللّهُمَّ اغْفِرْ لِلْمُوْمِنینَ وَالْمُوْمِناتِ وَالْمُسْلِمینَ وَالْمُسْلِماتِ َالأحْیآءِ مِنْهُمْ وَالأمْواتِ»

و خودش و دعایش را واسطه خیر برای دیگران مرده و زنده نمی کند؟ [اینها همه درس و دلیل است، برای کسانی که در وساطت، توسل و شفاعت شک و شبهه دارند]. پس همه عناصر عالم به هم مرتبط است و این ارتباط بین زنده ها و مرده ها نیز هم چنان باقی است و اعمال همگان آثاری دارد و آثارش باقی می ماند و بر دیگران نیز مترتب می شود، چه مرده باشند و چه زنده.از این رو، در آموزه های اسلامی به دو اصل مهم «ارتباط» و «اثر» بسیار تأکید شده است.

لذا حتی کاشت یا آب دادن به یک درخت یا سیراب نمودن یک حیوان نیز از قلم نمی افتد و اثر و ثواب دارد. چون آثارش هم چنان باقی ماند و منظور می گردد. چنانکه فرمود: اگر انسان فرد بی گناهی را بکُشد، گویی همه را کشته است و اگر سبب احیای کسی شود، گویی همه را احیا کرده است. پس، ارتباط باقیست، نامه اعمال باز است، آثار عمل نیز مترتب می گردد. لذا دعای زنده، ثواب خیرات و مبرات و نیکی ها [که بین زندگان معمول می گردد] به از دنیا رفته نیز می رسد

نظر شما :
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید
captcha